φαρμακεία

φαρμακία (Rec. -εία), -ας, ἡ

(φαρμακεύω, to administer drugs)

poët. and late prose form of φαρμακεία,

[in LXX: 2 Mos 7,11, 22; 8,7, 18 (3, 14) (לָט, חַרְטֹם), Es 47,9, 12 (כֶּשֶׁף) Wis 12,4; 18,13 * ;]

1. generally, the use of medicine, drugs or spells (Xen.).

2. (a) poisoning (Plut., Polyb.);

(b) sorcery, witchcraft: Gal 5,20 (see Lft., in l), Åb 9,21 (WH, txt., φαρμάκων) Åb 18,23 (cf. LXX, ll. with).†