κατάλειμμα
Engelsk remnant
Abbott-Smith: A Manual Greek Lexicon of the New Testament
κατά-λειμμα, -τος, τό
(καταλείπω), [in LXX far שָׁאַר (Es 10,22; 14,22), שְׁאֵרִית, etc. ;]
a remnant: Rom 9,27, Rec. (for ὑπόλειμμα, which see).†
Kilder: G. Abbott-Smith, A Manual Greek Lexicon of the New Testament (1922), public domain. Kort dansk betydning: Brugbibelens bearbejdning af Strong's ordliste. Forekomster: Nestle 1904.